tijd

Ik kijk naar je van een afstand..

En ik voel je aanwezigheid.

Ik hoef niet te weten of je hier of daar bent.

Hoe ver is in tijd toch niet te meten.

Alleen met gevoel.

Is het mijn hart dat mij vertelde dat er ergens iets is, iets dat niet aan te duiden is met woorden.

Is het mijn bloed dat door mijn lijf stroomt.Het bloed wat de mensen die mij het leven gaven door zich hebben stromen.

Of is het mijn vastberadenheid. Dat sneller gaat dan mijn lichaam en ziel soms willen.

Alles heeft tijd nodig

Ook jij..

 

 

het begin van alles..

Over alles waar ik wat bij voel schrijf ik.
Vaak begrijp ik mezelf pas als ik het opgeschreven heb.
Er poppen altijd woorden op in mijn hoofd.
Die woorden worden dan weer zinnen.
En die zinnen die vormen dan een verhaal.

Dit is een stukje van wie ik ben.
Een stukje van mijn gedachtes die ik wil delen.
Omdat ik lezend over de bladzijde begrijp wat ik bedoel.
Omdat ik een stukje van mezelf terugvind als ik lees.
En alles wat ik schrijf zijn mijn gedachtes.
Pijnlijke gedachtes, verhelderend, verdrietig, vaak metaforisch, liefdevolle gedachtes. Confronterende maar ook helende gedachtes.

Over eenzaamheid, over onvervulde verlangens, over liefde, over onverwerkte stukjes verleden die noodlottige gevolgen kunnen hebben.
Over het gemis van belangrijke mensen in het leven( waarvan je je misschien nooit bewust bent geweest).
Over het zwarte gat achter de ziel, over verbroken verbindingen en loyaliteit.
Over de pijnlijke wond achter mijn adoptie.
Over vertrouwen en dankbaarheid.

Over bijna verdrinken en uit alle macht je hoofd boven water houden.
Over de zon, de zee en de wind.
Over hoop en over nieuwe beginnen maken.
Over parels en over scherven. Niet altijd scherven van geluk.
En de allermooiste parels die ik tussen de scherven gevonden heb.

De letters doen het woord maar het is een hart dat spreekt!