stille strijd

De zon glijdt langzaam achter de bomen naar beneden

En ik neem afscheid

Afscheid van deze dag

Ik voel hoe zijn ogen mij doorboren

Ik ontwijk zijn blik

Zijn blik vol vragen

waar ik de antwoorden van heb

maar het zijn niet de juiste

Het zijn mijn antwoorden

Mijn antwoorden winnen het niet van de zijne

dit eindeloze stilzwijgen

is alles beter dan de woorden die verkeerd begrepen worden.

De woorden die eindigen in een gevecht van waarheden die niet gehoord kunnen worden.

Als de dunne lijn van de liefde overgaat in haat

hebben wij de strijd dan verloren?

Dan is het tijd om te gaan en moeten wij dit negeren

Zwijgen wij omdat we van elkaar houden? Of omdat wij allebei weten dat mijn antwoorden niet winnen van de jouwe en jouw antwoorden niet winnen van de mijne..

Ik weet niet wat je denkt en ik wil het je niet vragen

Ik ben bang voor het antwoord

Maar zeg me.. Als ik mij nu omdraai en jij mij diep in mijn ogen kijkt

Is dat wat je daar ziet

genoeg

om de woorden over te laten gaan in zinnen die een betekenis krijgen.

We kregen nooit een eerlijke kans.

Ik was nog maar een kind

Ik wist nog niets van de wereld

Een kind van de rekening en de prijs die betaald werd

is niet in waarde uit te drukken..

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s